TCMA zonder grenzen, deel 2

 In Blog

Acupunctuur in Nepal.

Onze collega en mededocent Yvonne Beekhuis was in Nepal voor het #acupuncturereliefproject. Lees met haar mee!

Dit wordt het tweede deel van een blog dat uit ongeveer 6 delen zou gaan bestaan. Helaas schrijf ik dit deel thuis op de bank. Alle buitenlandse vrijwilligers zijn naar huis gestuurd in verband met het Corona virus. Er werden al vaker gesprekken gevoerd over de rol van dit project in deze tijden van virusmaatregelen. Brengen wij met ons team geen besmetting naar de afgelegen gebieden? Wat gebeurt er met de Nepalezen als het virus hier echt rond gaat waren? Volgens de autoriteiten was er in heel Nepal nog maar 1 Corona geval geweest en die was al genezen. Dat is natuurlijk erg ongeloofwaardig, Nepal grenst aan China en wordt bezocht door vele toeristen uit de hele wereld. Daarnaast werken veel Nepalezen in het buitenland.

 

Uiteindelijk is op maandag 16 maart besloten om het hele internationale team te laten vertrekken. Op dinsdag met de bus naar Kathmandu en op woensdag vliegen. We zijn alle 7 goed aangekomen in onze thuislanden. Het is ons erg moeilijk gevallen om de lokale mensen achter te laten. Er staat hen nog een hele uitdaging te wachten. Gelukkig zijn er in de afgelopen jaren een aantal Nepalezen opgeleid tot eerstelijns gezondheidswerker.  In de kliniek is nu een Corona crisis centrum opgericht en zijn ze de lokale bevolking aan het voorbereiden op de pandemie. Graag wil ik jullie in een volgend blog meer vertellen over de ontwikkelingen in Baijabarahi. Ze hebben onze donaties in ieder geval nog steeds hard nodig.

 

Maar laat ik beginnen met iets meer te vertellen over het werk in de kliniek. Regelmatig heb ik de vraag gekregen wat een acupunctuurkliniek in de rurale gebieden van Nepal kan toevoegen. Nepal is een van de armste landen ter wereld. In de afgelegen gebieden is er vrijwel geen toegang tot gezondheidszorg. Het Acupuncture relief project is geen “alternatieve” kliniek maar biedt gratis eerstelijns gezondheidszorg. De meeste patiënten zijn nog nooit bij een dokter geweest. Ze bezoeken de kliniek met bijvoorbeeld pijnklachten. Bij hun bezoek krijgen de patiënten een algemene check up en ze worden behandeld met acupunctuur.

 

Bij de eerste intake wordt de bloeddruk gemeten, het bloedsuiker gecontroleerd en de zuurstof saturatie gemeten. Bij afwijkende waarden worden bij de komende 3 bezoeken opnieuw controles gedaan en indien nodig volgt er een doorverwijzing naar een arts. Op deze manier worden veel patiënten met hoge bloeddruk, diabetes en COPD ontdekt die vervolgens in contact worden gebracht met de juiste hulp. Inmiddels worden de patiënten behandeld voor hun klachten met acupunctuur, een zeer goedkope en effectieve methode voor het behandelen van onder andere gewrichtsklachten, spijsverteringsklachten, verlammingen en ademhalingsproblemen.

 

Mijn eerste werkdag was in een satelliet kliniek op 30 min afstand met de tuktuk. De afgelopen jaren zijn er een aantal extra klinieken geopend omdat de patiënten soms uren moeten lopen om bij de kliniek te komen. De behandelingen vinden daar vaak in de openlucht plaats, in het zonnetje. Er is wel ruimte binnen maar dat vindt iedereen te koud. Ik wilde een man met lage rugpijn graag op een behandeltafel binnen behandelen maar dat weigerde hij pertinent. Hij wilde liever buiten in het zonnetje, zittend in een stoel, de naalden in zijn rug.

 

De kliniek opent ‘s morgens om 8.30 en bij aankomst staan de mensen al in de rij. Van 12.30 tot 13.30 gaan we lunchen in het dorpje en vervolgens werken we door tot 16.30. Per uur behandel je gemiddeld 3 patiënten zodat ik aan het einde van de dag zomaar 20 patiënten heb gezien. In Bergen zie ik gemiddeld 7 mensen per dag en ben ik een uur lang 1 op 1 in contact. Nu zit er iemand in de naalden op een stoel, een ander ligt op een behandeltafel met cups en moxa en bij de volgende ben ik de bloeddruk aan het meten. Inmiddels is het een totale chaos om me heen, mensen schreeuwen door elkaar, bemoeien zich met elkaars verhaal en kinderen kijken mee.

 

In al deze hectiek zijn de vertaalsters een ongelofelijke hulp. De communicatie met de patiënten verloopt natuurlijk volledig via hen maar zij houden ook je agenda en je patiënten in de gaten. Op verzoek meten zij de bloedsuikers, plakken moxa torentjes, halen de naalden eruit en herinneren je eraan hoeveel mensen er zitten te wachten. Ze vertalen niet alleen letterlijk wat de patiënten vertellen maar duiden ook culturele misverstanden. En dan zijn ze ook nog heerlijk vrolijk gezelschap en altijd in voor een geintje.

 

In de avonduren hebben we les gekregen over infectieziekten zoals tuberculose en typhus, over COPD en over orthopedie. Daarnaast hebben we les gegeven aan de vertaalsters over EHBO, diabetes en hoge bloeddruk. Een overvolle agenda dus waardoor we om 21 uur allemaal al lagen te slapen. En toen kwam na 16 dagen plotseling het nieuws dat Nepal op slot zou gaan. De organisatie van het project heeft hierop direct besloten dat we allemaal zo snel mogelijk naar huis moesten. De kliniek en satelliet klinieken zijn gesloten voor onbepaalde tijd.  De Nepalese staf houdt zich bezig met corona voorlichting en staat klaar om de bevolking op te vangen. Hoe dat er uit gaat zien weet ik niet.  IC bedden of beademingsapparatuur zijn er niet.  Ik maak me erge zorgen. We staan nog dagelijks in contact met elkaar dus ik hou jullie op de hoogte.